In augustus vorig jaar vertrok ik naar St. Petersburg om vanaf daar per trein naar China te reizen. Immense kathedralen, glad marmer in de Hermitage, de overweldigende metrostations in Moskou en vele hectaren berkenbos passeerden. Na een mooie stop in Mongolië arriveerde ik op 14 september in Peking. Wat een enorme stad!

Mijn hostel bevond zich aan de rand van De verboden stad, een in mijn ogen magische plek die hoog op mijn bezoeklijst stond. De mythe wordt ter plekke wel iets verbroken door de duizenden veelal Chinese toeristen die de stad dagelijks bezoeken. Het gedrang voor de verschillende keizerlijke optrekken en de vele ijscokraampjes is on-Nederlands. Maar de stad is zo groot dat je je er ook makkelijk in kleine kruipdoor sluipdoor gangen tussen binnenplaatsjes even alleen kunt wanen. En op zo’n moment ontdekte ik hem: de kast.

Aan het begin van een gebouw waar de schatten van De verboden stad getoond werden, kon ik door een klein stoffig raampje een eeuwenoude ruimte inkijken. Eens gebruikt door hofleden, nu een vergeten stijlkamer. In die kamer stond een kast. Een kast zoals we die in Europa niet kennen. Er was geen enkel systeem of matrix-idee in terug te vinden. Geen enkel vakje was gelijk. Het hout was mooi donker en de randen sierlijk bewerkt. Gekke doorkijkjes zorgden voor een mooie lichtval op de vazen en schaaltjes die elk hun plek hadden, zonder te dringen. Wow.

Met mijn cameralens tegen het raam gedrukt maakte ik er een foto van en eenmaal terug in het hostel kon ik die kast niet meer uit mijn hoofd krijgen…